Sonará raro, pero me encanta que llegue el verano en la ciudad. No sólo porque tiene playa (que por supuesto), sino también, extrañamente, por esa sensación de bochorno pegajoso que queda al final del día. Debería ser extremadamente desagradable, pero a mí por alguna razón me da una sensación de independencia y de libertad...
Probablemente se deba al recuerdo del verano pasado, cuando quedar con gente al final del día para ir a cenar, dormir fuera de casa o simplemente no saber hasta cuándo te quedarás viendo películas con unos amigos fueron las novedades que me hicieron cambiar de rumbo. Y, sin que formaran parte del mejor verano de mi vida, consiguieron asociar el bochorno de la ciudad con las ganas de que cada día fuera diferente, imprevisto, interesante y extraño. De algo sirvió.
Desafinado
...O que você não sabe nem sequer pressente
É que os desafinados também têm um coração
Costa de veure, però potser és veritat... : )
É que os desafinados também têm um coração
Costa de veure, però potser és veritat... : )
Desafinado, d'Antonio Carlos Jobim
per Joao Gilberto i Stan Getz
per Joao Gilberto i Stan Getz
Gogoratzen...
Como hace mucho que no voy a verlo (el viernes pasado, aunque pude, no me acerqué a la Barceloneta), ya lo echo de menos... De hecho, más que Barceloneta, lo que necesitaría ahora sería una buena ración de olas del atlántico:
Me conformo con una canción enlatada y este vídeo, que juntos traen recuerdos del norte.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)