La insoportable irrepetibilidad de las situaciones

"... Y se le vuelve a ocurrir una idea que ya conocemos: La vida humana acontece sólo una vez y por eso nunca podremos averiguar cuáles de nuestras decisiones fueron correctas y cuáles fueron incorrectas. En la situación dada sólo hemos podido decidir una vez y no nos ha sido dada una segunda, una tercera, una cuarta vida para comparar las distintas decisiones."

Tiene que venir Milan Kundera a decírmelo para que deje de romperme la cabeza intentando ser más que el común de los mortales. Second chances are not available, miss...





Pues sí. El término "segunda oportunidad" no quiere decir nada. Podríamos decidir sobre el mismo tema, entre las mismas opciones... Pero inevitablemente aplicaríamos lo que hubiéramos aprendido en la "primera oportunidad". Es como aquello que decía mi profesor de filosofía del instituto, que no podrías escribir dos veces exactamente la misma letra en la pizarra, porque, aunque hubieras conseguido hacerlas idénticas, las dos estarían formadas por fragmentos diferentes de tiza.

Como tampoco existe la confirmación mágica que espero sobre si mis decisiones son acertadas o no.

Y todo porque el tiempo no puede repetirse.

La música transcurre en el tiempo. Por eso tampoco puede repetirse, decía un profesor no muy bueno pero que a veces tenía razón.

¿Soy músico y aún no lo he entendido?

Me niego a aceptarlo.

Si es que...

¿Irreparable?

Y aquí estoy. Como si tuviera cuarenta años, intentando superar una pérdida que ocurrió hace más de quince, aunque mi vida no cuente con muchos más (alguno que otro).

Según Marianne, nunca tuve espacio para aceptarlo, para llorarlo como cualquier niña habría hecho en mi lugar. Y resulta que me toca ahora. Una de mis profesoras recientes, medio bruja, decía que puedes huir de tus problemas más profundos y arraigados, pero te perseguirán toda tu vida hasta que de una vez les hagas frente. Supongo que se refería a esto. Me lo suponía.

Últimamente ya no me acuerdo todos los días de ella. O sí, pero lo debo de haber estado haciendo durante tanto tiempo que ya me he acostumbrado, y es como si en realidad viviera conmigo, como un hueco, como algo que falta. Aquello que decía de pequeña cuando soplaba uno de esos abuelitos que soltaban pelusas blancas, a los que había que pedir un deseo: "Que mi madre vuelva." No entendía por qué Jesús pudo volver de entre los muertos y mi madre tenía que quedarse allí. Creo que fue entonces cuando empecé a sospechar que lo de Jesús tenía bastante de leyenda y poco de científico, y me agarré a la ciencia como manera de pensar, filosofía de vida y base de todos mis razonamientos. Quizá por eso nunca fui a catequesis...

Como dijo Bartók, In the name of Nature [el padre], Science [el hijo] and Art [el espíritu santo].

Vamos entendiéndonos.

Triple salt immortal

Jo crec que de vegades no s'ha d'aspirar a tant. O potser és que m'he cansat d'aspirar a moltes coses i no intentar mai res. Ves a saber. El cas és que ara, al mig del camí, o més ben dit, quan les coses comencen a començar, em trobo sorprenentment sola. Perquè no sé quin és el meu lloc en aquesta ciutat que m'estimo tant però on, al cap i a la fi, sóc una nou vinguda...








Ara qualsevol cosa suposa un gran esforç. Ja fa una setmana que el meu cos (o el meu cap) va dir que no, que no ho suportava més i que faria el possible perquè em quedés una temporadeta al llit. I així ho va fer. El problema és que mentre estàs fora d'escena, l'espectacle continua, i ara toca recuperar-ho tot, comprar el pa, fer bona cara, voler fer coses.

Agafem forces...